Tο γαλήνιο βράδυ ενός αργόσχολου είναι όταν ημέρες αργίας έρχονται για τους εργαζόμενους φίλους του. Απενοχοποιεί την ενοχή και ταυτόχρονα ενοχοποιεί με τον πλέον ανώδυνο τρόπο την ίδια την αργία!!!

Για όλες τις άλλες μέρες, αυτές που λέγονται “καθημερινές”, υπάρχει πάντα ένα μικρό, τιποτένιο, ανόητο, σκουληκόνοο αγκαθάκι που σε τρυπάει σε μέρη απόκρυφα και στα καθόλου κρυφά επίσης. Χώνεται ανάμεσα στο δεξί -πάντα- κωλομέρι και στον καναπέ, στο πίσω μέρος του μηρού και την καρέκλα, στο στόμα και το ακουστικό του τηλεφώνου, στα δάχτυλα και τα πλήκτρα του υπολογιστή. Πάντα -μα πάντα!- γίνεται background στις εικόνες που βλέπουν τα μάτια, που ακούν τα αυτιά, που αγγίζουν τα δάχτυλα, που γεύονται τα χείλια, που οσφραίνονται τα ρουθούνια. Το βρίσκεις στάνταρ στους διαδρόμους από το αυτί μέχρι το μυαλό, από τη γλώσσα ως το λάρυγγα, στον αεραγωγό που ξεκινάει από τη μύτη και φτάνει μέχρι χαμηλά και πίσω από το στομάχι -εκεί_που_κάποτε_είχαμε_βράγχια_και_κανονικά_θα_ήταν_το_κέντρο_της_αναπνοής_μας_αλλά_ο_ homo_sapiens_σήκωσε_μπαϊράκι_και_το_κατάργησε.
Δε ζητάει πολλά. Αν σου καταστρέψει κάθε πρόθεση επαναπροσαρμογής στο τρέχον κοινωνικό περιβάλλον είναι πολύ ευχαριστημένο. Γιατί αυτό προσδοκά κατά βάθος. Η διάδραση περιγράφεται ως εξής: αυτό σε τσιμπάει, εσύ αναπηδάς μετακινούμενος, αυτό ενεργοποιεί τον μαγνήτη που έχει στη μύτη του και σε ξανατσιμπά, εσύ του ρίχνεις ένα μπινελίκι “α και γαμήσου άσε με ήσυχο” , κι έτσι από κει που αυτό είναι εντεταλμένο να σε επαναφέρει στην πραγματικότητα παρακωλύοντας τη ρούχλα σου, σ’ έχει συφιλιάσει τόσο που δε θες ούτε να βλέπεις τα μούτρα του, ούτε ν’ ακούς τη γαμημένη φωνή του. Και εμμένεις σ’ αυτό που έκανες πριν. Και δε φταις εσύ. Όχι. Φταιει και γι’ αυτό η κοινωνία, η οποία διάλεξε λάθος αβατάρ να σε προσεγγίσει…

Κι έρχεται εκείνη η άγια παραμονή μιας αργίας και όλα τα κακά δαιμόνια φεύγουν! Γιατί όποιος κοροϊδεύει, κοροϊδεύει τον εαυτό του! Και την πάτησες κακούργα κοινωνία, καθώς έπεσες στη δική σου τη λούμπα, στο λάκκο που μου έσκαβες! Ποιος ανακάλυψε τις αργίες; Εσύ! Καθιέρωσες τη γιορτή μου εν αγνοία σου και για τη στάχτη στα μάτια των εργαζομένων, ότι και καλά κάθονται και πληρώνονται. Τώρα; Ποιος θα βρεθεί να με κατηγορήσει που είναι Σάββατο κι αύριο Κυριακή; Κανείς!

Κι εγώ παίρνω μια ανάσα, χαλαρώνουν για λίγο οι μύες του σβέρκου μου. Αύριο δε θα χρειαστεί να δικαιολογηθώ που δεν είμαι στη δουλειά. Αύριο οι άλλοι έχουν αργία, μαζί τους κάθομαι κι εγώ και προσποιούμαι ότι όλα είναι καλά. Χαμογελώ και χαίρομαι ανάμεσά τους. Πιο πολύ γιατί εκείνη τη μέρα κανείς δε θα με ρωτήσει «τι γίνεται από δουλειά;», εμένα αυτό είναι που μου κάνει χαρά. Όλοι είναι απασχολημένοι, απορροφημένοι στο ν’ αδράξουν τη λαμπερή στιγμή της αγίας αργίας τους και δε προλαβαίνουν να με κοιτάξουν. Ανάπαυλα και για την έννοια τους για μένα. Καλώς. Έτσι το θέλω.